14-11-07

Kunstvlieger (deel 1)

Rik3

  • Rik Vyverman, 30 jaar, lijnpiloot op de A320.
  • Rik begon zijn flight training in 2001 na zijn opleiding ingenieur.
  • Na de uren bezig met het kunstvliegen.

Een paar weken geleden vroeg ik aan Rik of hij iets wou schrijven over zijn hobby, kunstvliegen. De laatste keer dat ik een paar krollen trok was in de luchtmacht. Omdat ik af en toe nog wel wat acro zou willen doen spraken we er wel eens over in de cockpit....maar 't is er nooit van gekomen. Thanks voor het artikel Rik.

JC

 


Level…150…look left…Pull vertical…1…2…3…TOP...Roll…Track horizon…buffet…Reverse Roll…1…2…3…and SNAP…straight down…roll to reference axis…Pull…level…Voor de luchtvaartleek heb ik zonet de lanceercodes van het amerikaanse kernarsenaal doorgespeeld, de geoefende acro vlieger daarentegen heeft mogelijk herkend dat ik net een perfecte torque roll heb uitgevoerd.  Hoewel ‘perfect’ waarschijnlijk eerder in mijn persoonlijke perceptie dan in die van de beoordelende jury zit.  
Recent onterecht geschrapt uit de opleiding voor verkeersvliegers behoort het beoefenen van luchtacrobatie nog altijd tot de verbeelding van de luchtvaartfreaks en menig beroeps- of recreatief piloot.  Dikwijls verketterd om het ‘gevaarlijk’ en ‘luidruchtig’ karakter bij de publieke opinie staat het op nummer één van de prioriteitenlijst van de buurtcomités om te verbannen naar het verbodsmoeras van het belgische regelbos. Voor deze laatsten is zelfs het overvliegen van een zwever reden genoeg om een regering te doen vallen…. Maar ik dwaal af… 
Luchtacrobatie is in die zin ook een verkeerd gekozen noemer die in veel gevallen een op zijn zachtst gezegd verkeerde indruk kan nalaten bij de publieke opinie.  Laat het ons eerder hebben over kunstvliegen.  Een kunstvlieger weet dat dit niets met waaghalzerij te maken heeft maar eerder getuigt van een gezonde dosis lef en kunnen om bepaalde huzarenstukjes binnen de veiligheidsmarges uit te oefenen.  Het is zoals rijden met de auto:iedereen kan rijden, maar slechts een klein percentage is getraind om met diezelfde wagen op het scherp van de snee op circuit te rijden zonder kleerscheuren.  Nog minder zijn in staat om hetzelfde te doen met een Formule 1 bolide in competitieverband.  Eenzelfde vergelijking gaat op voor het kunstvliegen, zij het recreatief of competitief.  
Hoe men het ook draait of keert: kunstvliegen geeft de beoefenaar een breder inzicht in zowel aerodynamica, vliegtuigreacties als zijn persoonlijke kunnen.  US Airways vlucht 427, een Boeing 737, ervaarde een zogenaamde ‘rudder hard over’ tijdens de naderingsprocedure van Pittsburgh.  Het vliegtuig overtrok en bleef overtrokken tot het zich de grond in boorde. De laatste woorden van de commandant waren ‘PULL, PULL!’ hetgeen de wenkbrauwen doet fronsen want het toestel was op dat moment compleet overtrokken. De bemanning werd geconfronteerd met een zicht dat ze niet gewend waren en hun motorisch geheugen zei hen om te trekken ipv te duwen.  Het trekken aan de yoke hypothekeerde onmiddellijk de kans op overleven.  Uiteraard betekent het herstel uit zo’n situatie meer dan gewoon een theoretische cursus aërodynamica.  In zo’n situaties gaat de menselijke geest over tot een toestand van ‘hyper-waakzaamheid’: het gezichtsveld vernauwt, de evenementen worden waargenomen in slow motion en auditieve impulsen worden in het beste geval gehoord.  Het brein gaat zoeken naar motorische acties waarvan het denkt dat het zich kan redden en dat kan soms de fatale vergissing zijn.  Dit motorisch geheugen kan ervoor zorgen dat er aan de stick getrokken wordt wanneer er moet geduwd worden, of omgekeerd.  Er is echter goed nieuws: dit motorisch geheugen kan getraind worden door een cursus kunstvliegen. 
Dit voorbeeld laat ook zien hoe weinig vlieguren betekenen wanneer de ‘blue side’ en ‘brown side’ van plaats wisselen.  Beroepspiloten zijn bang om hard aan de besturing te ‘sleuren’ uit vrees voor het comfort van de passagiers of de haarsnit van die lekkere hostess op de 3R…Uit studies is gebleken dat militaire piloten veel minder last hebben van deze comfort-manie: ze zijn getraind om te vliegen op het scherp van wat technisch mogelijk is. Hetzelfde gaat op voor zweefvliegers, taildragger chauffeurs of zelfs RC hobbyisten.  Misschien moeten we allemaal zo nu en dan eraan herinnerd worden dat het buigen van de vleugel soms het vliegtuig kan redden. De acro module is nu geschrapt uit de opleiding van beroepspiloten om die goedkoper te maken. Veeleer het omgekeerde is waar: op termijn zal het gebrek aan deze essentiële training geld kosten. Tot zover dit pleidooi voor de re-introductie van de acro module in de basisopleiding van beroepsvliegers. Rik2

 

17:43 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.