14-11-07

Kunstvlieger.(deel 2)

Rik4

Mijn introductie in de wereld van het kunstvliegen dateert nu al van een zestal jaar terug met een toestel dat waarschijnlijk geen enkele vlieger last doet krijgen van ejaculatio praecox: de C152 Aerobat. En hoewel dit toestel meer geschikt was als tarmac-vulling dan voor het kunstvliegen, maakte het wel mijn duistere acro kant wakker.  In één woord: HEAVEN! De combinaties van rolls, loops en spins verkleinen de sensatie van de Dalton Terror in Six Flags tot een pinda.  De durver kan er zelfs op zijn dak mee vliegen, hoewel dat volgens de ‘pilot operation handbook’ niet langer dan een tiental seconden mag duren.  Ik heb het geprobeerd en ik kan je verzekeren: inverted vliegen op een Aerobat doe je zelfs niet langer dan 4 seconden.  De brave Lycoming kucht dan zwaarder dan een terminale kettingroker en ook de ongeschikte vleugel  maken het zeer oncomfortabel, voor zover negatieve g’s ooit comfortabel kunnen zijn.Uiteraard ben je snel uitgekeken op een basis acro lestoestel als de Aerobat.  Dat betekent uiteraard niet dat je er geen mooie dingen mee kan doen, en dat die mooie dingen moeilijker te vliegen zijn dan met een echte acro-volbloed, maar vroeg of laat word je het wel beu om na een tweetal figuren terug 5 minuten te moeten klimmen…Kunstvliegen is energy management en spijtig genoeg is ‘energy’ iets wat de Aerobat zoveel heeft als er haar staat op de kruin van Johan Vandelanotte… 
Dan maar de overstap naar een nieuw toestel… Ditmaal eentje waarvan al wat meer mensen het warm krijgen (of sommigen zelfs het koud zweet): de Pitts Special.  Om direct wat mythes die heersen bij de piloot-goegemeente te ontkrachten: zo’n Pitts vliegt nog altijd als eender welk ander vliegtuig.  Trek aan de stick en de neus gaat omhoog, duw en de neus gaat naar beneden.  Stick links en de Pitts gaat naar links, gas geven en je gaat sneller…enfin, je begrijpt waar ik naartoe wil.  Doorheen de jaren heeft de Pitts een kwalijke reputatie opgebouwd en doen de wildste ‘unrecoverable spin’ verhalen de ronde.  Niets is echter minder waar.  De Pitts is een zeer aangename, prachtig in elkaar gestoken machine die je in geval van nood in no time weer onder controle krijgt: gewoon gas terug, alles los en het beestje plaatst zijn neus naar de grond waarna je tijd hebt om te accelereren en alles te herstellen. 
Wat wel een uitdaging is, is het feit dat de Pitts een high performance taildragger is, met alle kwalijke taildragger trekjes erbij en een licht pikant sausje van lastigheid erbovenop. Die lastigheid beperkt zich gelukkig (?) tot de moeilijkste fases van de vlucht: omhoog en …willens nillens…naar beneden geraken.  En dan wel om volgende reden: tijdens het opstijgen en landen ziet de piloot evenveel als Stevie Wonder tijdens midwinternacht in Enontekio. De problemen beginnen pas wanneer de zijwind het talent van de piloot overstijgt.  Opstijgen en landen vereist dus een buitengewoon speciale aandacht van de Pitts vlieger, maar eens in de lucht is dit monstertje een droom. Koffie zetten buiten beschouwing gelaten, kan je er gewoon alles mee. De Pitts is uitermate precies, een echt ‘point and shoot’ toestel dat zelfs op het scherp van de snee nog mooi controleerbaar blijft.  Hiermee kan je dus lekker een veilig blok luchtruim gaan opzoeken om dan naar believen de ene na de andere figuur aan elkaar te rijgen zonder al teveel vrees om tijdens het proces close encounters of the firm kind te krijgen.   
Een roll rate van 240°/sec, -3/+6G limieten, dry sump, inverted fuel tank etc maken het een high performance machine.  Voor de puristen onders ons, de Pitts is geen unlimited performance machine (tenzij je familienaam mocht klinken als Hilton of Trump en je hem laat modifiëren), maar voor 90% van de acro gemeenschap is hij al meer dan genoeg ongetemde rauwheid.Uiteraard moet je voor dat lekkers een prijs betalen: zo’n Pitts (of eender welke andere acro volbloed) lust even graag AvGas 100LL als Margriet Hermans slagroomtaart en blaast er dus redelijk wat van door tijdens een halfuur spelen.  Als Kyoto verkrachter kan dat tellen, maar wat voor een…

 

Rik1
Rik Vyverman      Zin om te leren kunstvliegen? Ga www.propeller.be

15:34 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig Rik.
Ik kan mij volledig vinden in uw verhaal over de C-150 waar ik amper 3u acro op gevlogen heb en enkel wat basis manoeuvres onder de knie heb.
Maar de smaak naar meer is er al lang, zoals u zei in de tekst. Deze machine kost wat centjes.
Ik ben nog jong, maar hoop later de performance van deze Pitts nog eens te voelen.
Manuel

Gepost door: Vanparys Manuel | 16-11-07

De commentaren zijn gesloten.