29-12-07

FLY 2008!

Card

Aan iedereen een fantastisch 2008 gewenst! Zelf had ik graag een vluchtje gemaakt met een P51D in de US, een trektocht door Tibet gemaakt, de Kilimanjaro beklommen en de wereld rondgezeild. Dat laatste zal nog een paar jaar moeten wachten maar van de eerste drie wensen had ik er toch graag een paar waar gemaakt.

Voor alle mensen die nu in de luchtvaart stappen, een fantastische carrière gewenst (voor die die erin zitten ook natuurlijk). En 2008 ziet er beter uit dan ooit, overal hebben ze piloten nodig. Bij Emirates alleen al zijn ze voor volgend jaar naar een 650 piloten op zoek. Onlangs zag ik zelfs een advertentie in de standaard. Dus........GO FOR IT!

EK-stand

Uit de Standaard

Baus JC

13:13 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Manila-Philippines

Zoals Bjorn reeds zegde, als piloot kun je wel eens moeten gaan werken wanneer je liever bij de rest van de familie zou zitten. EK 332 is zo'n vlucht waarvan je je afvraagt wie die inchecktijden heeft bedacht. Pick up 01h30 en als je die vlucht dan op 26 december krijgt.......wel tja.

Manila, flying time 7h33 met een gemiddelde tailwind van 54kts, ai op de terugweg zullen we rond de 9h zitten met die wind. Geen turbulence, sigmets of volcano ashes voorzien. We tanken het vliegtuig iets minder dan halfvol, 73 Ton fuel, dat geeft ons 6.5 Ton bij aankomst. Een go around en visual circuit kost al gauw een 2 Ton fuel op de B777. De route, via het noorden, is hel voor diegene die de radio doet. Dikwijls ben je met 2  en soms zelfs met 3 radio's tegelijk bezig. VHF1,2,3, HF en CPDLC alles tegelijk.

26.12-079

"EK332 switch Muscat". Ik roep Muscat radio op, onmiddelijk daarna "Airdefence" (10min voor het binnenvliegen van Iran) en daarna Tehran. Zo zal dat bijna gans de route zijn. We vliegen via Iran, Pakistan, India, Bangladesh, Miyamar over China. Omdat China met het metrisch systeem werkt is het wel even opletten om van feet naar het metrische RVSM systeem van China over te schakelen. De slechte radio verbindingen maken het er niet makkelijker op. Ik kijk ook even de speciale procedures in geval van emergency descend na in de Jep. Die zijn net iets anders in China. Ook even kijken wat onze minimum hoogte en escape route is.

26.12-095

Eenmaal over Hong Kong wordt het rustiger. Gelukkig werkt het ACARS systeem perfect en hoeven we nergens de meteo te nemen via de radio. Alleen de ATIS van Manila gaat via de VHF wegens nog geen D-ATIS. Beetje lage bewolking, vochtig en warm. De ILS op de RWY 06 werkt niet, we brieven voor de VOR approach, ze hebben geen published RNAV app met DA. De MSA in het oosten van Manila loopt op naar 7000 feet, daar blijf je liever weg bij een go-around. Verder niks speciaal.

CLOUDS

25 Minuten voor de landing beginnen we boven de Zuid Chinese Zee te zakken. We vliegen over de noordelijke eilanden, de Philippines bestaan uit meer dan 7000 eilanden en zien Manila van ver liggen. Het land ligt er doorweekt bij, we vliegen langs de Pinatubo en Clark basis naar de aanvliegroute voor de 06.

( Van 12 tot 15 juni 1991 kwam de 1475 m. hoge Pinatubo, gelegen in de Filippijnen, zo'n 100 km. van de hoofdstad Manilla af, tot een van de hevigste uitbarstingen van deze eeuw. Deze eruptie had grote gevolgen voor het klimaat over de hele wereld. In totaal gooide de Pinatubo er zo'n 5 biljoen kubieke meter as en vulkanisch puin uit (inclusief 20 tot 30 megaton zwavelwaterstof) de atmosfeer in via wolken die aan de grond 18 km. breed waren en optorenden tot een hoogte van 30 km. Een groot aantal mensen moest worden weggevoerd vanwege de vulkaan, die in slapende toestand was gebleven voor meer dan 60 jaren. Snelle inzet van van waarnemingsapparatuur en de samenstelling en het gebruik van een risicokaart door geleerden van het Filippijnse Instituut voor Vulkanologie en Seismologie (PHIVOLCS) droegen ertoe bij dat een hoop mensen snel en precies gewaarschuwd konden worden voor de op handen zijnde uitbarstingen. Deze waarschuwingen leidden tot een evacuatie van meer dan 58.000 inwoners uit de buurt van de vulkaan, inclusief 14.500 Amerikaanse militairen van de vliegbasis Clark ( die overigens na de uitbarsting totaal niet meer te gebruiken was....) Voor de uiteindelijke grote uitbarsting die op 15 juni kwam hadden meer dan 100.000 mensen het gebied verlaten.)

26.12-110

De landingsbaan ligt er nat bij, de reverse van de motoren jaagt een nevelwolk voor zich uit. Het nog 248 ton zwaar toestel verlaat de baan iets meer dan 2000m na de touchdown. Heel voorzichtig want de taxiways zijn niet al te breed bereiken we onze parking. 7h56min na het starten van de motoren zet ik ze weer af. Veel rust krijgen ze niet want anderhalf uur later zal iemand anders, met volle vertrouwen dat ze hun werk gaan doen ze weer opstarten.

Gelukkig krijgen wij wat meer rust. Ik zet mijn uurwerk gelijk met de local time, UTC +8. Bijna 30 uur later zal ik het terugdraaien naar Dubai time. De 447 passagiers stappen tevreden af, ik teken de Techlog uit en sluit mijn flightcase. Morgen opnieuw maar dan terug naar DXB via Saigon, Bangkok en Mumbai een iets zuidelijkere route.

13.12-003

Baus JC

11:47 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

unieke foto

Wishing you as well all the best for 2008.
De FB-18 is ter gelegenheid van 20 Years OCU getooid met een speciale
staartdecoratie.

20_Years_OCU_1
De PC-7 is eigendom van een'parrain' van de OCU en heeft eveneens
gelijkaardige decoratie op de staart.
Beide toestellen hebben een join-up gedaan boven de basis van Kleine Brogel
om deze foto te kunnen maken.
Details:
20_Years_OCU_2
 
20_Years_OCU_3

 

Majoor vlieger "Patja" Stams

10:11 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-07

VLIEGENDE KERSTMAN

20071225-141415
Als je aan een lijnpiloot vraagt, wat het nummer 1 nadeel van zijn beroep is, dan zal je hoogstwaarschijnlijk te horen krijgen; “steeds maar te moeten werken op weekends en feestdagen “ terwijl niet vliegende vrienden en familie lekker thuis zitten... En ja, ook dit jaar werd Kerstavond in een hotel in Frankfurt gevierd. Al had ik deze keer geluk mijn vrouw op de vlucht mee te kunnen nemen.
20040208-063113
Vandaag is trouwens mijn laatste “vlieg-werkdag” van 2007. Werken... wat was dat nu ook al weer?
20050528-064128


Toen we daarnet het barkoude, grijze Frankfurt verlieten, duurde het welgeteld 15 seconden en 500 voet vooraleer we in ’t zonneke zaten. Wat blijft het toch een zalig gevoel... Het nummer 1 nadeel van ons beroep is al snel vergeten. 

Vijf en half uur later, landen we in Dubai waar het net voor middernacht, een goeie 25 graden warmer is dan bij ons vertrek in Duitsland. Kwestie van tegenstellingen!

20041221-145355 Omdat ik daarnet in Frankfurt blijkbaar nog niet genoeg van de koude gehad heb, spring ik morgen als passagier op de Emirates CDG vlucht naar Parijs. Dit alles om begin volgende week mijn famile, vrienden en onze nieuwe Belgische regering, mijn beste wensen over te brengen... Ik probeer alvast voor de eerste twee, een portie zon mee te nemen! 20071225-142110-2Een Zalige Kerst en een prettig eindejaar,   

CU next year and remember,

Fly safe,

Bjorn

22:26 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-12-07

FLYING PARADISE! The show must go on...

©2007 Bjorn Moerman

20071123-224831

Na een uitgebreid ontbijt in het Luxor hotel, Las Vegas, vertrekken we vandaag richting San Francisco. We hebben beslist de vlucht op te splitsen in 2 etappes en zijn van plan een nightstop te maken in Fresno, een klein Californisch stadje. We stoppen onderweg nog eventjes in Kern Valley, een bergstrip middenin de Sierra Nevada die we 6 jaar geleden ook al aandeden. De rust die deze plaats uitstraalt is onbeschrijfelijk.20071124-164347
Fresno blijkt heel wat mooie Art Deco gebouwen te hebben... zo is het luchthavengebouw, dat dateert uit 1930, wel een bezoekje waard. Op de luchthaven ontmoeten we een vriendelijke Amerikaan die ons ‘s avonds met zijn pickup truck graag naar ons hotel in Fresno brengt. Hij vertelt wat voor een hevig wielerfanaat hij is en zou meerdere malen in Belgie geweest zijn... Met zijn 180kg is hij de trotse eigenaar van een Cessna 150, bakske vol dus...

Hij raadt ons aan de volgende morgen naar Castle Airbase te vliegen. Dit is een ex-B-52 basis waar nu een prachtig luchtvaartmuseum gevestigd is. We landen op een vliegveld om “u” tegen te zeggen, met een gigantische apron die ooit aan tientallen B-52 bommenwerpers plaats gaf, en waarop onze 172 plots onbenullig klein lijkt....

20071124-191112En Het museum is in ieder geval een bezoekje waard. Zowat alles wat de Amerikaanse luchtmacht en Marine na de tweede wereldoorlog ooit vloog, is er in perfecte staat en op een originele manier tentoongesteld. 

Onder een stralend blauwe hemel vliegen we verder richting San Francisco. We beslissen ten zuidwesten van de Golden Gate Bridge nog een tussenlanding te maken in Half Moon Bay. Daar overlopen we onze laatste etappe van vandaag: we willen de baai van San Francisco invliegen, beter bekend als de “Bay Tour”.

20071124-232140

20071124-232349

We vliegen op 1.500 voet over de impressionante Golden Gate Bridge, Alcatraz, het eiland waar vroeger de gevangenis gevestigd was, San Francisco stad en de enorme SFO luchthaven met zijn 4 pistes, airliners alom...

20071124-233134

Het blijft me verbazen hoe je in de VS op 1.500 voet probleemloos over een van de grootste luchthavens ter wereld kunt vliegen, terwijl onze eigen “regionale” luchthaven in Brussel, voor zo goed als alle General Aviation verkeer een en al taboe is...

Nog onder de indruk van al dat moois landen we op het vliegveld van San Carlos, een van de drukste GA vliegvelden van de San Francisco bay.  Na 2 dagen rondtoeren in de stad van de “cabletram” zetten we ons vliegavontuur verder.

We vliegen de Californische kust af naar het zuiden en landen eerst op Watsonville om dan via Oceano door te vliegen naar Santa Ynez. We sluiten de dag af met een landing op onze eindbestemming: Santa Paula. Het mekka van de Californische warbirds en experimentals.

20071126-234649

Net voor zonsondergang vertrekt een oudere heer met zijn prachtige Classic Howard DGA-15 (anno 1935) voor een korte “sunsetflight”... de glimlach op zijn gezicht verraadt het plezier dat hij aan dit vluchtje beleeft, wij genieten mee aan de rand van de landingsbaan... wat kan de luchtvaart toch mooi zijn! 

De volgende dag zijn we al vroeg uit de veren en vertrekken richting Yuma, Arizona.

20071127-184025

We overvliegen Malibu waar bosbranden 2 dagen voordien tientallen huizen verwoestten. Wat kan de natuur toch wreed zijn! 

Vervolgens maken we een tussenlanding op Brackett Airfield, waar we in oktober 2001 een ganse maand rondvlogen met een Archer en een Seneca, die we huurden bij Air Desert Pacific. Tot onze grote verbazing vinden we, de toen zo drukke apron van ADP desolaat terug.

20071127-192011

Meer dan een handvol ontmantelde Senecas en Navajos is er niet te zien. De school zou vorig jaar failliet gegaan zijn, wat nog verkoopbaar was werd verkocht en de rest staat jammer genoeg te verkommeren. De luchtvaart kan dus ook wel eens heel droevig zijn! 

We zetten met een wrang gevoel onze vliegreis verder en starten met een bezoek aan het warbird paradijs Chino, dat alweer veel goed maakt.

20071127-205209

We vliegen de Banning Pass door, om via Palm Springs, Thermal en de Salton Sea te eindigen in de Marinebasis: Yuma. Terwijl twee Harriers van de US Marines onder een prachtige zonsondergang aan hun vertikale landing beginnen, blikken we terug op weeral eens een prachtige dag.
20071128-004451

Vandaag is onze laatste vliegdag en na het ontbijt vertrekken we richting: Tucson. In de omgeving van Tucson vind je talrijke opslagplaatsen voor vliegtuigen “op pensioen”. Het klimaat is hier ideaal voor stockage en alhoewel het in feite de bedoeling is dat vliegtuigen na verloop van tijd terug vliegklaar gemaakt worden, zullen de meeste nooit meer “airborne” zijn.

20071128-204311

Dergelijke plaatsen geven aan een piloot in hart en nieren een akelig kerkhof gevoel...Na 11 september 2001 hebben veel luchtvaartmaatschapijen hun veel te dorstige BAE146, DC8, DC9, DC10, B727, B737-200, B747 en zelfs B757 en B767 geparkeerd op vliegvelden als Pinal en Marana.20071128-211123
Als laatste tussenlanding stoppen we voor lunch op Eloy, daar is de grootste skydiving club (paraclub) ter wereld gevestigd. Niettegenstaande ik jaren in Moorsele paradrop gedaan heb, heb ik zelf nooit het lef gehad een perfect vliegend exemplaar met zo’n zakdoek te verlaten. Desalniettemin heb ik aan die tijd prachtige herinneringen overgehouden en was het een niet te evenaren vliegervaring. Hier heeft men een vloot van 11 vliegtuigen: 3 Twin Otters, 4 Short Skyvans, 1 King Air, 1 Beech 18, 1 Pilatus, 1 DC3, alsjeblief!Met 27 uur extra op de Hobbs geven we op Stellar airpark, toch wel met een beetje moeite, “onze” Skyhawk N21212 terug aan zijn eigenaar en kunnen we terugblikken op een prachtige vliegvakantie. Wat zijn we als piloot toch bevoorrecht! Het zijn mooie tijden!  Fly safe, Bjorn         
 

06:53 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-12-07

Luitenant Vlieger Piet Demuynck

Bijna 18 jaar geleden verloor ik één van mijn beste vrienden tijdens een trainingsvlucht. Ik was nog mijn G-suit aan het uitgespen. Mijn flyingsuit voelde koud aan van het zweet. Iemand vertelde mij het nieuws.  "Piet is gecrashed"...."Heeft hij zijn schietstoel gebruikt?"   "Ja."   Oef denk je dan. En dan volgt de rest van de zin, "maar te laat."

April 1982, Sint Truiden. We waren met 25 jonge kerels en begonnen aan onze opleiding tot luchtmachtpiloot. Een opleiding die net iets meer dan 2 jaar zou duren, geen vakantie en enkel in de weekends naar huis. Zo leer je elkaar kennen. Van die 25 zijn er uiteindelijk 6 piloot geworden, Piet en ik waren de enige nederlandstaligen die overbleven. We schoten goed met elkaar op....behalve die ene keer dat ik hem tijdens het squaschen een blauw oog sloeg. We waren jonge gasten die bezig waren hun droom waar te maken, alles kon en zo gedroegen we ons ook. Zorgloos! Piet was zo jong dat hij met een jet aan 800km/h op 250 voet grond mocht rondracen maar nog niet met de auto rijden wegens geen rijbewijs.

Piet was de tweede van de 6 die het niet overleefde. Albert was met zijn F16 na een midair collision gecrasched in Frankrijk. Hij liet een vrouw en 2 kindjes achter. Het is bizar maar de dag van de crasch is er één die je nooit vergeet vooral het moment waarop ze je het nieuws brengen.

Binnenkort is het weer 20 december.

 

Uit de krant

"In de heuvels rond Awirs, een deelgemeente van Flémalle, staat een mooie gedenksteen. Erbij een foto van een jonge Zonhovense piloot. Daar stortte hij neer op 20 december 1989.
Had hij eerder zijn schietstoel gebruikt, leefde hij nu nog. Maar dan was zijn Mirage vermoedelijk op het kleine Luikse dorpje gevallen. In Awirs zijn ze Pieter Demuynck niet vergeten.
“Que faire maintenant? Il fallait choisir. Le village était proche. Sauter ou mourir?” Poëtisch vatten de kinderen van het vijfde leerjaar van de gemeentelijke basisschool in Awirs het dilemma samen waarvoor de luitenant-vlieger Pieter Demuynck tijdens die fatale oefenvlucht stond.
Motorpech dwong hem terug te keren naar de basis in Bierset, maar zijn Mirage had al veel stuwkracht verloren en dus ook veel hoogte. Wat doen? Schietstoel gebruiken of zorgen dat zijn Mirage niet te pletter zou storten op de huizen onder hem? Piet koos het tweede en overleefde het niet."

17:47 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-12-07

FLYING PARADISE!

©Björn Moerman 20071121-235606
We zijn net terug van een 3 weken vakantie / vliegfestijn in de Verenigde Staten. Samen met mijn vrouw (tevens JAA PPL) hebben we eind november zo’n 30 uur rondgefladderd in een Cessna 172SP, model 2007, door vier verschillende staten: Arizona, Utah, Nevada en Californie. Het is nu bijna 20 jaar geleden dat ik op het vliegveld van Moorsele mijn eerste vlucht met een Cessna 172 deed en in feite is er in al die tijd uiterlijk weinig veranderd aan de design van de 172.
20071122-154411
De veel stillere cabine maken deze 4-zitter met lederen zetels comfortabel en het is er een stuk aangenamer vertoeven dan in zijn meer dan dertigjarige voorganger. De kruissnelheid is dankzij een 20pk toename (180pk ipv 160pk) een 10-tal knopen hoger, zodat moeiteloos 120kts kan gevlogen worden.
20071122-165102
De meest drastische verandering is de cockpit zelf: 2 hoge resolutie 12 inch schermen geven het toestel langs binnen een echte airliner look. Autopilot, TCAS, terrain warning, ACARS weerberichten, satelliet weerradar, XM satelliet radio, dual GPS, moving map,... de lijst is te lang om op te noemen.20071121-173536
Telkens ik General Aviation in de VS vlieg, verbaast het me weer hoe makkelijk en goedkoop hier alles is. Op de kleine 30 uur die we rondvlogen hebben we slechts 2 maal parkeergeld betaald (5$) en van landingsgeld is er nergens sprake geweest.  Na elk een uurtje gevlogen te hebben met een locale instructeur zijn we aan onze tour doorheen het Amerikaanse luchtruim begonnen...  

We zijn vertrokken op Stellar Airpark, nabij Chandler-Phoenix (Arizona) en via een kort bezoekje aan Falcon Field (nieuwe locatie van de Sabena Flight academy) verder gevlogen naar de meest “scenic airport” van de VS: Sedona-Arizona.

20071121-180049
Het vliegveld ligt op een plateau van net geen 5.000ft en is volledig omringd door een prachtig, oranjerood gebergte. Een mens zou van al dat natuurschoon stil worden!20071121-175744

Na de verplichte hamburger lunch zijn we via de gigantische meteoor krater (ten westen van Winslow) cowboy & indiaantje gaan spelen in Monument valley.

20071121-203134
 

Middenin het NavajoTribal Park ligt de “Goulding Trading post”. Het is een uit 1923 daterende kruidenierswinkel voor de rondtrekkende Navajo Indianen die uitgegroeid is tot een heuse lodge inclusief privé airstrip. De coordinaten van de op 5.200ft gelegen 1.200m strip vinden we enkel op het internet. Zelfs onze high tech Garmin bleek de Gouldings niet te weten wonen!

20071121-224244
 Een van de gigantische Monument Valley rotsen (2.500ft AAL) ligt vlakbij de threshold van de 16, zodoende is het landen vastgelegd op “34” en het opstijgen op “16”.  Deze strip staat, samen met Sedona, bij deze in mijn top 3 van ‘s werelds mooiste vliegvelden waar ik zelf ooit geland ben! Milford Sound op het zuidereiland in Nieuw-Zeeland staat nog steeds op nummer 1! 20071121-223803
Na een prachtige sunrise kunnen we het niet laten eerst nog een scenic tour te vliegen doorheen het decor van John Waynes talrijke cowboy films. De vrijheid om moederziel alleen tussen de gigantische rotsten te vliegen is een onbeschrijfelijke ervaring. 20071122-164700
Geen enkele airline job kan dit ooit evenaren... Wat kan het vliegen toch prachtig zijn! We verlaten al dat schoons via het westen en vliegen relatief laag door de fjorden van Lake Powell, het decor van de film: “The planet of the apes”. Dit allemaal onder een stralende blauwe hemel, het lijkt wel een droom!
20071122-171032
Op weg naar onze eindbestemming voor vandaag: Las Vegas, vliegen we nog even langs de zuidkant van Bryce Canyon. Volgens de meeste Amerikanen het mooiste, maar minder gekende, National Park van de VS, mooier dan de Grand Canyon en Yosemite.  Er zijn drie vliegvelden in Las Vegas maar wat research op internet leerde ons dat Henderson de beste General Aviation service heeft en neen, we worden niet ontgoocheld. Na een korte pause in de pilots lounge brengt een shuttle bus ons gratis naar hotel Luxor aan de voet van de strip. Van service gesproken!20071123-023416
 
Morgen is een nieuwe vliegdag, maar daar lezen jullie zeer binnenkort meer over...  Fly safe, Bjorn.                 

10:06 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-12-07

Alle piloten zot?

Gelezen in de Knack van deze week. Dat verklaart natuurlijk veel. Met al die nachtvluchten moet zeker 85% van de piloteclan opgesloten worden in één of andere psy-instelling.

 

"Mensen die te weinig slapen, gedragen zich alsof ze een mentale afwijking hebben. Dat stelt het vakblad Current Biology. Het effect is al duidelijk na één slapeloze nacht.

Hersenscans wijzen uit dat slapeloosheid dezelfde activiteit in de hersenen uitlokt als waargenomen wordt bij patiënten die lijden aan psychiatrische aandoeningen. Vermoeidheid blijkt sterk gelinkt aan emoties, en activeert onder meer de amygdala in de hersenen die mee emoties sturen. De activatie zou een gevolg zijn van het feit dat vermoeidheid de verbinding van de amygdala met de prefrontale cortex (die analytisch werkt) lam legt. Net zoals bij psychiatrische patiënten gebeurt. Sommige als psychiatrisch beschreven patiënten zouden dus vooral met een slechte slaap te kampen kunnen hebben."

 

Niet al te hoopgevend voor die vierhonderd en + passagiers wanneer die 2 psychiatrische patiënten in de cockpit, bij zonsopkomst de landing inzetten.

Sydney1

12:55 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-12-07

THE FULL CIRCLE

L-(8)

One fine hot Summer’s afternoon saw a Cessna 150 flying circuits at a quiet country airfield. The Instructor was getting quite bothered with the student’s inability to hold circuit height in the thermals and was getting impatient at sometimes having to take over the controls. Just then he saw a twin engine Cessna 5,000ft above him and thought "Another 1,000 hrs of this and I qualify for that twin charter job! Aaahh.. to be a real pilot.. going somewhere!"

L-(9)

 

The Cessna 402 was already late and the boss told him this charter was for one of the Company’s premier clients. He’d already set MCT and the cylinders didn’t like it in the heat of this Summer’s day. He was at 6,000ft and the winds were now a 20kt headwind. Today was the 6th day straight and he was pretty damn tired. Maybe if he got 10,000ft out of them the wind might die off... geez those cylinder temps! He looked out momentarily and saw a B737 leaving a contrail at 33,000ft in the serene blue sky. "Oh man" he thought, "My interview is next month. I hope I just don’t blow it! Outa G/A, nice jet job, above the weather... no snotty passengers to wait for.. aahhh."

L-(16)

 

The Boeing 737 bucked and weaved in the heavy CAT at FL330 and ATC advised that lower levels were not available due traffic. The Captain, who was only recently advised that his destination was below RVR minimums had slowed to LRC to try and hold off a possible inflight diversion, and arrange an ETA that would helpfully ensure the fog had lifted to CATII minima. The Company negotiations broke down yesterday and looked as if everyone was going to take a damn pay cut. The F/O’s will be particularly hard hit as their pay wasn’t anything to speak of anyway. Finally deciding on a speed compromise between LRC and turbulence penetration, the Captain looked up and saw Concorde at Mach 2+. Tapping his F/O’s shoulder as the 737 took another bashing, he said "Now THAT’S what we should be on... huge pay packet... super fast... not too many routes... not too many sectors... above the CAT... yep! What a life...!"

a-(11)-copy

 

FL590 was not what he wanted anyway and considered FL570. Already the TAT was creeping up again and either they would have to descend or slow down. That damn rear fuel transfer pump was becoming unreliable and the F/E had said moments ago that the radiation meter was not reading numbers that he’d like to see. Concorde descended to FL570 but the radiation was still quite high even though the Notam indicated hunky dory below FL610. Fuel flow was up and the transfer pump was intermittent. Evening turned into night as they passed over the Atlantic. Looking up, the F/O could see a tiny white dot moving against the backdrop of a myriad of stars. "Hey Captain" he called as he pointed. "Must be the Shuttle. "The Captain looked for a moment and agreed.

Quietly he thought how a Shuttle mission, whilst complicated, must be the be all and end all in aviation. Above the crap, no radiation problems, no damn fuel transfer problems... aaah. Must be a great way to earn a quid."
L-(7)

Discovery was into its 27th orbit and perigee was 200ft out from nominated rendezvous altitude with the commsat. The robot arm was virtually U/S and a walk may become necessary. The 200ft predicted error would necessitate a corrective burn and Discovery needed that fuel if a walk was to be required. Houston continually asked what the Commander wanted to do but the advice they proffered wasn’t much help. The Commander had already been 12 hours on station sorting out the problem and just wanted 10 bloody minutes to himself to take a leak. Just then a mission specialist, who had tilted the telescope down to the surface for a minute or two, called the Commander to the scope. "Have a look at this Sir, isn’t this the kinda flying you said you wanted to do after you finish up with NASA?" The Commander peered through the telescope and cried "Ooooohhhhh yeah! Now THAT’S flying! Man, that’s what its all about! Geez I’d give my left nut just to be doing THAT down there!" What the Discovery Commander was looking at was a Cessna 150 flying circuits at a quiet country airfield on a nice bright sunny afternoon.

16:59 Gepost door JC Baus in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |